Sko hvernig ljósin ljóma
á litlu kertunum þínum.
-Þau bera hátiíð í bæinn
með björtu geislunum sínum.

Sko hvernig skuggarnir flýja,
-í skotunum þeir sér leyna.
Nú glepur þig enginn geigur
við Grýlu eða jólasveina.

Sko hvernig gleðin skapast,
-nú skín hún í hverju auga.
Nú eru allir brosandi og blíðir,
og búnir sinn kropp að lauga.

Þú finnur ilminn af ýmsu,
svo ósköp fallegu og góðu.-
Og jólagjafirnar glitra
í gegnum töfrandi móðu

Þú brýtur upp bögglana þína,
-þér birtast ljómandi sýnir.
Og allir vilja nú vera
vinir og bræður þínir.

Og margir iðrast nú eftir
ýmislegt,sem þeir gjörðu,
er hljómfagrar klukkur hringja
heilaga stund á jörðu.

En öllu sem hjartað angrar,
hver einasti maður gleymir,
þegar um borð og bekki
hinn blessaði friður streymir.

Þú brosir er loginn blaktir
á bláum kertum og rauðum.
Og öll þín óspillta gleði
yljar ríkum sem snauðum.

Þú flýtir þér út í fjárhú,
-þér finnst nú óþarft að hræðast.
Það grætur yndislegt ungbarn.
sem áðan var þar að fæðast.

Þess foreldrar feiminn bíða,
í fátækt og miklum vanda.
-Þau bíða eftir betra skýli,
barni sínu til handa.

Þau bíða eftir bjartri sálu,
sem brýst gegnum myrkrið svarta,
og skærum,ástríkum augum,
og ungu,fagnandi hjarta.

Þá kemur þú með þín kerti,
kveikir við jötuna lágu,
og réttir fram,hreina og hlýja,
höndina þína smáu.

Og bláeyga jólabarnið
þú berð inn í vöggu þína.
Og allir englarnir syngja,
og allar stjörnurnar skína.

Ó,guð!-Það er gaman að vera
góða barnið-og finna
allan hinn undursamlega
yndisleik jóla þinna.

Ljóð Jóhannes úr Kötlum

Höfundarréttur/copyright © 1999-2000Páll Svansson