Allt sem unni ég heitt
á æsku morgni,
er mér unaðskært
í endurminning:
árdegis roði,
regnbogi í skýjum,
fyrstu vorblómin,
fjólur í laut.

Haustlitir skógar,
hélurósir,
lampaljós um kvöld
og lestur sagna.
-Líður að jólum,
ljúfust gleði!
Kveikt er á borði
kertaljós!

Og þó rafljósin
rúfi myrkur
heillar heimsálfu
á helgri nóttu,
eru mér kærust
kertaljósin
góðra minninga.
-Gleðileg jól

Þú mikla vald, þú vængjabreiða þrá,
ó, veit mér far um úthöf djúp og blá!
Ég heyrði snemma þinna vængja þyt,
sem þægan gleðisöng við dagsins slit.

Mér var ei gefin stælt né stórvirk mund,
né ströng og valdbjóðandi hetjulund,
er brýtur veg um björgin dimm og hrjúf.
-Ég ber í hendi grannan kertisstúf.

Þó kertaljósið lýsi aðeins skammt,
var leit mín eftir fegurð hafin samt.
-Mér birtust lítil ljóð hjá förnum stig,
sem ljúflingar og blóm í kring um mig.

Þú mikla vald,þú voldug innri þrá,
sem víkur aldrei huga mínum frá,
ó,vísa mér á falin fágæt blóm,
unz finn ég kertið brennir inn í góm!

Ljóð Jakobína Johnson