Þú litla barn,sem lítur fyrsta sinn
ljósið,sem að skín hér inn um glugga.
Þú skynjar líka birtuna,sem brýst hér inn til þín.
Og bros á móður andliti,sem alltaf vill þig hugga.

En veröldina skilurðu ekki,barnið litla blítt
þótt brosmild móðir strjúki þér um vanga.
En alltaf skal hún sjá um að þér verði hlýtt
og ekkert ljótt þig hendi um vetrarnóttu langa

Þú sæla barn í vöggu liggur lágt,
þú ljómar eins og lítil morgunstjarna.
Og allt hið góða sem á himnum hátt,
hjálpi þér og verndi,á jörðu hérna.

Ljóð Bjarni Marinó Þorsteinsson