Þú réttir mér ilmvönd

Þú réttir mér ilmvönd af íslenskum reyr,
- ég atburðinn geymi.
Hvert árið sem líður ég ann honum meir,
þó öðrum ég gleymi.

Mig greip einhver suðræn og seiðandi þrá
að syngja hér lengur.
Við íslenskan vorilm til viðkæmni brá,
svo vaknaði strengur.

Þann ilmvönd, sem gaf mér þín íslenska hönd,
er unun að geyma.
Ég flyt hann með ástúð að fjarlægri strönd
úr fjalldalnum heima.

ljóð:Jakobína Johnson