Hratt svífur fuglinn til hreiðurs,
er húm felur grundu.
viljinn knýr vængina smáu,
en viðkvæmnin hjartað.
Eins er með hugann á heimleið,
þó hraðlestin bruni,
flögrar hann fram og til baka
í fjötrunum þreyttur.

Reykurinn dreifist um drögin
í dúnléttum slæðum.
- Hraðskreið um háfjöll og dali
heimleiðis ber mig
lestin, - sem leiðina þræðir
svo liðug í drætti,
þrátt fyrir þyngslin og tengslin
og þrepin og brattann.

Samt finnst mér seinlega vinnast
og sárlangt að bíða,
þar til ég sé út á sundið,
og sólin í fjarska
kveður í skrautlitum skýjum hinn skínandi bláma.
- Vefur svo vestlægust fjöllin
í vinlegum bjarma.

Hratt skríður lestin og hraðar,
- það hallar til vesturs
Samt finnst mér seinlega vinnast,
uns sé ég hann aftur,
ljúflinginn smáa, sem ljósi
á leið mína varpar,
- finn aftur höfuð hans hjúfra
mér hóflega að barmi.

Gott er hjá góðvinum dvelja
og gestrisni njóta.
Yndi er að léttfleygu ljóði
og lifandi ræðum.
- Samt mun hvað sælast að kveðja,
þá sungið er glaðast.
- Andinn er næmur á ylinn
frá arninum heima.

Ljóð Jakobína Johnson