Sónata vorsins

Yfir landið líður léttur þeyr,
ljúfur blær sem strýkur yfir vanga.
Daggar tár sem drjúpa á sérhvern tanga,
dagur lengist alltaf meir og meir.

Harpa vorsins glymur gleðitóni
og glaðir fuglar syngja einum rómi.
Þeir kvaka og blaka breiðum vængjum sínum
og bera kveðju inn að hjarta mínu.

Hljómlist vorsins syngur sálu minni
sínfóníu, sem allir mega skilja.
Lífskraftur þess ljóss sem úti og inni,
umlykur mig og drauma mína hlyja.

Mikli Guð sem gefur þessa blessun,
lát gleðitóna vorsins hljóma víða.
Á hörpu þína strýkur strengi þíða
þeir strengir túlka röddu engilblíða.


Ljóð Bjarni Marinó Þorsteinsson

Óskin