Þú ert fegursta tréða sem í garðinum grær,
þakið gljáandi laufblauðum, sígrænt og tigið.
Það er stofninn þinn trausti sem styð ég mig við
ef stormur í algleymi hlær-
svo hræðslu að hjartanu slær.

Þú átt krýningarhátíð hvert kærkomið vor,
þegar kamillublómin í dýrð sinni vakna.
Hvar sem rósrauður blómknappur rumskast í blæ
er sem regnbogi umvefji þig.-
Og geislabrot gagntaka mig.

Gegnum mistur í augum er morgunsól skín,
lít ég mörgþúsund blómin í tindrandi ljóma.
Fyrir töfrunum hverfur allt tápleysi mitt.
Ég sé tákn þínum dásemdum í,
og himininn heiðan á ný.

Ljóð Jakobína Johnson