Hann hvíldi í lítilli lautu
langt frá öðrum mönnum,
upp í fjalli fögru
í fjarlægð frá bröttum fönnum.
Lítur ljósum augum
á litla skýjahnoðra,
sem dreifast um himin háan,
hjúpuðum geisla baugum.

Hann vildi sjálfur sigla
um sólríka himins vegu,
berast sem fleyið fagra,
með fannahvítum seglum.
Sigla um suðræna vegi
og sjá þar eikurnar vaxa,
finna ilminn og angan
af urtum sem jörðina prýða.

Hann var lítill drengur að norðan,
naut þess að gæta hjarðar.
Byggja sér ból í lautu
og búa þar með álfum,
sem í holum hyljast
háfjalladrapa undir.
Í klettum og giljum klöngrast,
en komast þó leiðar sinnar.

Hann hvíldi í lítilli lautu
og lét sig sjálfan dreyma.
Fannst hann mikill maður
og mörgu vildi sjórna.
Öðru en aðeins fleyi,
uppi í himinshvolfum.
Hann var skipstjóri hugsjóna hárra
og höfðingi á jörðu niðri.

Ljóð Bjarni Marinó Þorsteinsson
Lag Ósk Óskarsdóttir