Harpan

Hvaðan kom mér harpa,
helst til forn í sniðum,
helst til strengja stutt?
Hún er eflaust arfur
einhvers liðins tíma,
lengst úr fortíð flutt.

Ung var ég,er ómar
einhvers liðins tíma
seiddu mína sál.
Harpan var mér hulin.
Hærri vitund mína vakti Viðars mál.

Síðar glöggt ég greindi
gömul ljóð í blænum,
Hreif það huga minn.
Síblítt söng til skiptist
söknuður og huggun,
ef mér blddi inn.

Raunir voru vakning,
viljakrafti örvan,
skilningsljós á leið.
Hörpu greip ég höndum,
heyrði þjóta í strengjum
lands míns söngva seið.

Síðan hljómar harpan
hvar sem auðsæ skylda
haslað hefur völl.
Engar þrautir ógna,
örugg sál mín þolir
brim og boðaföll.

Grípur hún úr geimi
geislaflóð að sunnan,
glatt svo geð mitt sé,
næm ef norrænt andar,
njóta dýpstu sælu
hugans helgust vé.

LJóð Jakobína Johnson