Höfðin landa hausti á,
því heita veðrið dvínar,
hrista um jarðar herðar þá
hærur gráar sínar.

Jurta móðir litarlaus
í líkblæjunum sefur.
Mjólk og blóð í brjóstum fraus,
sem börnin vökvað hefur.

Rósin mjúka verður veik,
í vetrar skríður tötra.,
af lundi fjúka blöðin bleik.
berir kvistir nötra.

Mæddur þannig maðurinn
mænir á eftir dögum
sínum.Hann er hugþrotinn
og harma beyður slögum.

Veraldar gæða vonin þver,
þó valda kunni hann auði.
Til stórræða beinaber
bendir manni dauði.

Lát,ó faðir lífsins,þá
líknar smyrsli drjúpa.
vonhungraða öndu á
í eymda kafinu djúpa.

Lát um síðir lífsins á
leifar vorið skína,
svo moldar skríði myrkrum frá,
og minnstu á sköpun þína.

Ljóð Sigurður Breiðfjörð