Nú komst þú haust
og kyljur þínar næða villt,
og kulið strýkur sölnuð blöð af skógar grein.
Í röstum landsins úthafsbylgjan
æðir tryllt.

Svo ilmi þínum jörð
í vetrar dvala gleym.
Öll þín lauf,allt fer burt.
Áfram burt,það er ekkert heim.
Það er ekkert nema
minningin ein.

Og loftið dynur kringum haustsins
heiðavæng.
Þeir hverfa út á myrkvað djúp
í rökkurgeim.

Þeir áttu fyrr á vori
bjartra blóma sæng
og byrgja snöggvast augu sín
við mosastein.

Ljúfa stund liðin burt.
Áfram burt,það er ekkert heim.
Það er ekkert nema minningin ein.

Ljóð Rósa B.Blöndals